Przed Tobą przewodnik po 9 najciekawszych szlakach w Sierra Nevada – od legendarnej Drogi Trzytysięczników, przez urokliwe Siete Lagunas, aż po wiszące mosty Ruta de los Cahorros. Każdy szlak opisuję, podając jego długość i charakter.
Dodatkowo znajdziesz tu konkretne propozycje noclegów w Grenadzie i Capileirze, poziomy trudności tras oraz praktyczne porady, jak się przygotować i co zabrać na wyjazd w góry.
Jeśli to Twój pierwszy wyjazd do Hiszpanii, sprawdź mój tekst Hiszpania na własną rękę.
Bazy wypadowe do Sierra Nevada – gdzie spać?
- Grenada – leży zaledwie kilkadziesiąt kilometrów od gór, oferując szybki dojazd do szlaków i ośrodków narciarskich. W mieście obczaj ofertę Sercotel HMO Martina, który zapewnia jasne pokoje z prywatną łazienką, basenem i centrum fitness. Inną opcją są apartamenty Charminghomesgranada Terraza Albaicin z tarasem lub pokoje w San Miguel B&B Granada z widokiem na góry i ogrodem na obrzeżach.
- Capileira – leży wysoko na południowych stokach Sierra Nevada, bezpośrednio przy szlakach prowadzących na najwyższe szczyty – najczęściej wybierany punkt startowy. Na miejscu polecam Ci nocleg w apartamentach z kuchnią Apartamentos Entre Senderos – szczególnie polecam dla par. Komfortową opcją jest też Hotel Rural Alfajía de Antonio z bezpłatnym Wi-Fi i parkingiem oraz inne apartamenty El Rincón, gdzie będziesz mógł skorzystać ze sprzętu do grillowania.
Sierra Nevada – co warto wiedzieć?
Sierra Nevada (po hiszpańsku „Góry Śnieżne”) to najwyższe pasmo górskie Półwyspu Iberyjskiego i jednocześnie teren Park Narodowy Sierra Nevada. Znajduje się w Andaluzji, tuż obok Grenady, obejmując obszar około 85 tys. ha. Wyprawa w Sierra Nevada jest okazją do podziwiania szczytów sięgających ponad 3400 m n.p.m. Wizytówką pasma jest Mulhacén – najwyższy szczyt Półwyspu Iberyjskiego i Hiszpanii kontynentalnej.
Sierra Nevada jest znana z unikalnej przyrody, dzikich wąwozów oraz białych miasteczek regionu Alpujarras, rozsianych na jej południowych zboczach Wstęp do parku jest darmowy – opłaty dotyczą jedynie parkingów lub pobytu w schroniskach.
Pasmo zamieszkują gatunki endemiczne, czyli takie, które występują tylko w tym rejonie świata, jak kozica iberyjska, a także wyjątkowe, charakterystyczne dla Sierra Nevada rośliny, np. plantago nivalis – „gwiazda śniegu” lub inna nazwa „Babka śnieżna”.
To miejsce idealne zarówno dla miłośników pieszych wędrówek, jak i narciarzy – zimą działają tu ośrodki z trasami dopasowane dla każdego poziomu, np. Sierra Nevada – Pradollano (lokalizacja na mapie). Latem góry przyciągają tych, którzy lubią zdobywać szczyty i wędrować po szlakach – dokładnie takim wędrowcem jestem ja.
Aby dostać się do wybranych punktów w Sierra Nevada, może przydać Ci się auto na miejscu. Możesz je wynająć np. w Maladze czy Grenadzie przez multiwyszukiwarkę localrent lub discovercars – sam korzystałem z obu stron i zawsze byłem zadowolony z usługi.
1. Droga Trzytysięczników w Sierra Nevada
Jedna z najbardziej spektakularnych tras w Sierra Nevada to słynna Droga Trzytysięczników „Integral de los Tresmiles”. Szlak prowadzi przez najwyższe partie gór, dzięki czemu można zdobyć szczyty powyżej 3000 m n.p.m., takie jak Cerro del Caballo (3011 m), Mulhacén (3478,6 m), Alcazaba (3369 m) czy Veleta (3396 m).
Po drodze miniesz surowe, skaliste szczyty, krystaliczne jeziora górskie i rozległe panoramy Alpujarras, a przy dobrej pogodzie dostrzeżesz nawet Morze Śródziemne – podobno w niektórych punktach widać stamtąd wybrzeże Afryki.
Droga Trzytysięczników ma ok. 60–75 km (w całości), a jej przejście zajmuje zwykle nawet od 3 do 5 dni, w zależności od tempa, przystanków i pogody. Oczywiście możesz wybrać się tylko na jej część – dość popularną opcją jest trasa z Mulhacén na Pico del Veleta (3394 m n.p.m.).
Najlepszym czasem na przejście szlaku jest okres od czerwca do września. Dni są wtedy długie, przy czym jest sucho i ciepło, co mocno działa na plus. Minusem jest mocne słońce i mała ilość źródeł wody na trasie. Jeśli nie wiesz, od czego zacząć pakowanie w góry, obczaj mój poradnik z praktycznymi wskazówkami i listą rzeczy na drogę.
Planując drogę na szczyty, sprawdź czy schronisko Refugio Poqueira (lokalizacja na mapie) jest aktualnie otwarte. Inną opcją jest biwak. Warto jednak pamiętać, że to obszar parku narodowego, więc obowiązują tu konkretne zasady – nie można po prostu rozbić namiotu na stałe ani urządzać sobie biwaku z ogniskiem, gdzie popadnie. Dzikie biwakowanie (tzw. acampada nocturna) jest dozwolone jedynie powyżej 1600 m n.p.m.
Punktów na start jest wiele: górska wioskia Capileira, Guejar Sierra, Refugio Postero Alto, Jerez del Marquesado czy Trevélez. Wyprawa nie jest trudna pod względem technicznym, ale wymaga bardzo dobrej kondycji i przygotowania na nocleg w terenie. Mogę Cię jednak zapewnić, że wysiłek wart jest tych widoków.
Niektóre fragmenty Drogi Trzytysięczników są słabo oznakowane, więc koniecznie miej ze sobą kompas, mapę albo GPS. To trasa, której przebieg w dużej mierze zależy od tego, ile chcesz zobaczyć, gdzie się akurat znajdujesz i jaką masz bazę noclegową.
Dokładna liczba zdobywanych szczytów zależy od wariantu trasy – pełna może obejmować od 12 do 15 trzytysięczników, stanowiąc jedno z najbardziej wymagających trekkingowych wyzwań w Hiszpanii.
Planujesz podjechać autem na lotnisko w Polsce? Polecam Ci zarezerwować parking na lotnisku z wyprzedzeniem. Dzięki temu unikniesz niepotrzebnego stresu przed wylotem na wyczekiwany urlop.
2. Trasa do Refugio Poqueira
Jedną z najbardziej popularnych tras w Sierra Nevada jest szlak prowadzący do schroniska Refugio Poqueira – leży na wysokości ok. 2500 m n.p.m. To idealne rozwiązanie dla osób, które chcą zasmakować górskiej przygody, unikając ekstremalnego wysiłku. Po drodze miniesz fotogeniczne wąwozy i tradycyjnie skaliste zbocza. Przy sprzyjającej widoczności i pogodzie zobaczysz też panoramę najwyższych szczytów pasma, w tym szczyt Mulhacén i Veleta.
Szlak ma kilka wariantów, w tym jeden o długości 10 km w jedną stronę. Przejście zajmuje średnio od 3 do 5 godzin w zależności od tempa marszu i punktu startowego. Miejscami droga jest dość stroma. Na szlaku można natknąć się na stada kóz i owiec w dolinach.
Zazwyczaj trasę rozpoczyna się z wioski Capileira, gdzie szlak jest dobrze oznakowany i łatwo dostępny. Poziom trudności jest umiarkowany, także sprawdzi się zarówno dla początkujących, jak i dla bardziej doświadczonych wędrowców.
3. Wejście na Mulhacén – najwyższy szczyt półwyspu
Dla miłośników wysokogórskich wypraw polecam wejście na Mulhacén (3478,6 m npm), najwyższy szczyt Półwyspu Iberyjskiego i pasma Sierra Nevada. To wspaniała górska przygoda z widokami na majestatyczne zbocza, krystaliczne jeziorka, laguny polodowcowe i rozległe panoramy – cała masa pięknych widoków na pamiątkowe fotki. Szlak liczy ok. 15–17 km w obie strony i zwykle zajmuje 7–9 godzin, choć to, ile faktycznie Ci to potrwa, w dużej mierze zależy od Twojego tempa.
Przy bardzo dobrej widoczności ze szczytu widać Morze Śródziemne, a czasem nawet góry Rif w Maroku.
Najczęściej startuje się z wioski Capileira (dojazd autem do parkingu Hoya del Portillo) lub ze schroniska Refugio Poqueira – wygodne wejście na szlak. Innym punktem startowym może być Trevélez – dłuższa i bardziej wymagająca opcja.
Wejście na szczyt ma ogólnie średni poziom trudności, choć znajdą się też bardziej strome podejścia, które wymagają dobrej kondycji i solidnych butów trekkingowych – do tego spore przewyższenia rzędu 1000–2000 m i latem mocne słońce. W maju i październiku na szlaku może jeszcze leżeć śnieg, więc najlepszy czas na wędrówkę to raczej czerwiec–wrzesień.
Cały szlak jest w dużej mierze dobrze oznakowany, jednak w wyższych partiach przy złej pogodzie lub w śniegu przyda Ci się mapa, kompas lub GPS, zwłaszcza w wariancie dłuższym z Trevélez.
4. Siete Lagunas (Siedem Jezior)
Trasa do Siete Lagunas – czyli Siedmiu Jezior – to przepiękna górska wędrówka, podczas której będziesz mijać i oglądać krystaliczne jeziorka polodowcowe o różnych kolorach w zależności od wysokości i minerałów (największe to Laguna Hondera na 2893 m), a także malownicze doliny i surowe, skaliste zbocza. Szlak tworzy pętlę o długości ok. 20 km i zajmuje średnio 8–10 godzin przy spokojnym tempie. Po drodze czekają Cię naprawdę spektakularne widoki na najwyższe szczyty Sierra Nevada.
Najczęściej wyrusza się z wioski Capileira, z okolic Refugio Poqueira albo z Trevélez, jeśli wybierasz dłuższą trasę – szlak jest dobrze oznakowany. To trekking o średnim poziomie trudności, z przewyższeniami ok. 800 –1000 m, więc poradzą sobie osoby z przeciętną kondycją i doświadczeniem w górach. W maju i na początku czerwca w wyższych partiach mogą jeszcze zalegać resztki śniegu.
Przed wyjazdem wykup tanie ubezpieczenie. Za 5-10 zł dziennie będziesz mieć ochronę w nieprzewidzianych sytuacjach i pokrycie kosztów leczenia do 500 000 zł. Lepiej mieć niż nie.
5. Vereda de la Estrella – malowniczy szlak doliną
Vereda de la Estrella to szlak prowadzący doliną pełną skalistych zboczy, strumieni i bujnej roślinności górskiej. Trasa ma ok. 10-12 km i zajmuje przeciętnie 4–5 godzin w jedną stronę, w zależności od tempa i ilości przystanków. Można iść krótszym odcinkiem (tam i z powrotem) albo dłuższą wersją w pętli.
Po drodze zobaczysz tradycyjne górskie wioski, urokliwe mostki nad potokami, panoramy na okoliczne szczyty oraz pozostałości po dawnych kopalniach i osadach związanych z wydobyciem minerałów.
Najczęściej startuje się z Güéjar Sierra (17 km od Grenady), skąd szlak jest dobrze oznakowany i łatwo dostępny. Na ogół trasa uznawana jest za łatwą lub umiarkowaną, bo przede wszystkim jeśli idzie się wzdłuż doliny. Najlepszy, czas na przejście to wiosna, lato i jesień. W zimie lub przy dużej wilgotności ścieżka może być śliska.
6. Szlak Ruta de Los Cahorros w Monachil – wiszące mosty
Ruta de Los Cahorros to popularny szlak rozpoczynający się w okolicach Monachil (lokalizacja na mapie) – ok. 25 min autem od Grenady. Słynie z wiszących mostów i wąskich przejść wśród skalistych kanionów. Trasa ma ok. 8-10 km i zajmuje średnio od 3 do 6 godzin (pętla) – wszystko zależy od wybranych dróg, bo szlak ma kilka odgałęzień. Oferuje po drodze, jak większość pasma Sierra Nevada, piękne widoki na wąwozy, wodospady i bujną roślinność.
Trasa biegnie ścieżką równoległą do rzeki Monachil, przechodząc przez punkt widokowy Mirador de los Cahorros (lokalizacja na mapie).
Punkt startowy znajduje się w centrum Monachil, gdzie łatwo znaleźć parking i oznaczenia szlaku. Trasa jest średnio-trudna, z kilkoma stromymi podejściami i wąskimi fragmentami wymagającymi ostrożności. Na szlak możesz ruszyć z przewodnikiem, do czego zachęcam – obczaj propozycję poniżej.
7. Trasa wioska Capileira-wioska Bubión
Trasa z Capileira do Bubión to przyjemna wędrówka przez serce Alpujarras, wśród urokliwych dolin i górskich stoków. Szlak ma ok. 1,5–1,8 km, a jego przejście zajmuje średnio 30-45 min w jedną stronę – to szlak spacerowy łączący dwie wioski.
Po drodze miniesz tradycyjne białe domki, tarasy uprawne i będziesz mógł podziwiać panoramy na pobliskie szczyty, przy czym robić całą masę fotek – sam mam ich dziesiątki. Przemierzysz wąskie ścieżki i kamienne mostki, a dookoła cieszyć się będziesz charakterystyczną roślinnością Sierra Nevada – od dzikich kwiatów, przez gaje oliwne, po rozłożyste kasztanowce.
Trasę można rozpocząć w centrum Capileira lub Bubión. Droga jest dobrze oznakowana, ja przynajmniej nie miałem żadnych problemów z orientacją. To raczej łatwa trasa, świetna na rodzinny spacer albo spokojny wypad dla osób z umiarkowaną kondycją – nie trzeba się tu martwić dużymi różnicami wysokości.
8. Wejście na Cerro del Trevenque
Cerro del Trevenque wznosi się na wysokość 2 079 m n.p.m., a trasa prowadząca na jego szczyt to wędrówka o długości mniej więcej 10–14 km w obie strony. Szlak średnio zajmuje od 3 do 4 godzin, prowadząc przez skaliste zbocza, doliny i charakterystyczne górskie formacje. Góra ma nieco „ostrzejszy” kształt, który wyróżnia ją w na tle innych w okolicy.
Szlak możesz rozpocząć z miejscowości La Zubia (lokalizacja na mapie), gdzie powinieneś bez problemu znaleźć znaki. Poziom trudności jest średni, z kilkoma stromymi podejściami. W sezonie letnim słońce potrafi tu solidnie przygrzać – szlak jest mocno odsłonięty, a o kawałek cienia bywa trudno.
To propozycja dla osób z lepszą kondycją. Ze szczytu rozpościera się panorama na Grenadę i masyw Sierra Nevada.
9. Trasa Źródło Agria Ferruginosa – Wodospad rzeki Poqueira (początek w wiosce Pampaneira)
Trasa z Pampaneira do Źródła Agria Ferruginosa i dalej do wodospadu rzeki Poqueira to wędrówka przez wąskie doliny i zielone zbocza górskie. Dystans i czas zależą od tego, jak daleko w głąb doliny zechcesz iść – spacer tylko do Źródła Agria Ferruginosa to ok. 2–2,5 km w jedną stronę (45–70 min), a dalsza część nad rzeką i widokami potoków może wydłużyć trasę do 3–4 km w jedną stronę (ok. 1,5–2 h).
Szlak oferuje piękne widoki na rwące potoki, tarasy uprawne i tradycyjne białe domki Alpujarras.
Wędrówkę rozpoczynasz od wioski Pampaneira (lokalizacja na mapie), gdzie czekają już pierwsze oznaczenia szlaku. To trasa nieskomplikowana i przyjemna, więc świetnie sprawdzi się na rodzinny spacer albo dla osób z nieco słabszą kondycją. Najprzyjemniej wędruje się tu wiosną, latem i jesienią. Warto jednak pamiętać, że po intensywnych opadach ścieżki mogą być miejscami błotniste i śliskie.
Jaką musisz mieć kondycję, żeby wędrować po najciekawszych szlakach Sierra Nevada?
Aby wędrować po najciekawszych szlakach Sierra Nevada, nie musisz mieć bardzo dobrej kondycji – pasmo zapewnia szlaki dla każdego:
- Dla rodzin i początkujących – krótkie, łatwe szlaki w dolinach i między wioskami, np. Capileira – Bubión.
- Dla średniozaawansowanych – trasy średniej długości z umiarkowanym przewyższeniem i kilkoma stromymi odcinkami, np. Siete Lagunas (Siedem Jezior) albo Vereda de la Estrella.
- Dla doświadczonych wędrowców – wymagające wejścia na najwyższe szczyty, długie górskie pętle i szlaki z dużym przewyższeniem, np. Mulhacén czy Cerro del Trevenque.
Jak przygotować się do wędrówki po Sierra Nevada? Moje praktyczne wskazówki
- ubierz się na cebulkę – dzięki temu bez problemu dopasujesz się do pogody, która w górach potrafi zmieniać się jak w kalejdoskopie. W wyższych partiach możesz natknąć się na burzę, śnieg albo solidne podmuchy wiatru. Warto mieć koszulkę odprowadzającą pot, polar i lekką kurtkę przeciwdeszczową.
- ważne są buty i skarpetki – solidne trekkingówki to must-have, a techniczne skarpetki ratują stopy przed odciskami i obtarciami. Pamiętaj, że komfort stóp podczas zdobywania szczytów to połowa sukcesu.
- skompletuj plecak – woda, mała apteczka, mapa albo GPS, okulary przeciwsłoneczne i krem z filtrem. Czapkę też wrzuć, bo słońce w górach potrafi dać w kość.
- spakuj jedzenie, ale takie które daje energię – orzechy, suszone owoce, pełnoziarniste batony, kanapki z hummusem albo masłem orzechowym. Nic sztucznego, tylko czysta energia. To ratunek w trakcie „górskich kryzysów” – wiem, że nadchodzą i dobrze wtedy zjeść coś smacznego z kopniakiem.
- zaopatrz się w dodatki – kijki trekkingowe i czołówka na wypadek, gdy zgubisz się w zachodzącym słońcu. Jeśli idziesz wysoko, termos z gorącą herbatą będzie zbawieniem.
Pamiętaj, że podane w tekście informacje o odległościach i czasie przejścia mają charakter orientacyjny, bo wszystko zależy od Twojej bazy wypadowej i pory sezonu.
Jak dojedziesz na szlak w Sierra Nevada?
Jeśli chcesz wyruszyć w Sierra Nevada, najprościej jest wziąć autobus z Grenady – kursują linie Alsa do górskich wiosek, np. Capileira. Autobus zatrzymuje się przy głównych przystankach, a większość szlaków zaczyna się w zasięgu krótkiego spaceru. W sezonie kursy są całkiem regularne, ale i tak warto zerknąć na rozkład przed wyjazdem.
Jeżeli wolisz samochód, spokojnie – większość punktów startowych ma dobre, oznakowane drogi, choć czasem robi się wąsko i kręto. Przy popularnych szlakach, np. do Refugio Poqueira, są parkingi, ale w sezonie szybko znikają miejsca. Auto daje sporo luzu, szczególnie jeśli chcesz eksplorować mniej uczęszczane rejony pasma.
